پایگاه مطالب تاریخی وکامپیوتروموزیک و...

سروده های ملی ايران4 زمين

میهنم تو را می پرستم

 داند خدا که بعد خدا می پرستمت                  هان ای وطن مگو که چرا می پرستمت

ذرات هستیم زتو بگرفته است جان                 چون برتری زجان همه جا می پرستمت

هر صبحدم باز کند آسمان درش                    با صد هزار دست دعا می پرستمت 

چون پای تا سر تو سزاوار حرمت است          با عضو عضو خود سرو پا می پرستمت

چون مرغ پر شکسته ای از آشیان جدا           اینک از آشیان جدا می پرستمت

از یاد رودهای کف آلود نعره زن                 دیوانه ام به شورو سدا می پرستمت

از یاد آن فضای  فروزان  نور  بار                در زیر آن گرفته فضا می پرستمت

از یاد آن چنار کهن سال سبز پوش                در پیش برگ برگ جدا می پرستمت

چون بوی کل بیاد توام می برد بباغ              با لرزش نسیم صبا می پرستمت

هر جا که مطربی کند از عشق نغمه سر        در پرده پرده ساز و نوا می پرستمت

بعد مکان اثر نکند در دیار عشق                 ای دور از نظر بکجا می پرستمت

ثروتمدار شهر سزاوار ذکر نیست                از یاد کودکان گدا می پرستمت

از یاد رفتگان بخون غرق گشته ات              در خون و اشک کرده شنا می پرستمت

از یاد آنک بر لب شمشیر آبدار                    سد بوسه داده روز دعا می پرستمت

از یاد سنگری که سرافراز مردمان              با خون خویش کرده بنا می پرستمت 

گه با صریر خامه و گه با زبان دل              هم آشکار و هم خفا می پرستمت      

چکامه وطن

شبي دل بود و دلدار خردمند                    دل از ديدارِ دلبر شاد و خرسند

که با بانگ « بَنان » و نام  ايـران                 دو چشمم شد زشور عشق،  گريان

چو دلبر شور و اشک شوق را ديد                  به شيريني، زمن مستانه پرسيد

بگو جانا که مفهوم « وطـن » چيست؟                   که بي مهرش، دلي گر هست، دل نيست

به زير « پـرچـم ايـران » نشستيم                  و در را جز به روي « عشق » بستيم

به يُـمـن عـشـق، دُر نـاب سُـفـتيم                   و در وصف « وطـن » اين گونه گفتيم

وطـن، يعني درختي ريشه در خاک                  اصـيل و سـالم و پـر بـهره و پـاک

وطـن، خـاکـي سـراسـر افـتـخار است                   که از «جمشيد» و از «کِي» يادگار است

وطـن، يعني نـژاد  آريـايـي                    نـجـابت، مـهـرورزي، بـاصفايي

وطـن، يعني سرودِ رقص و آتش                           به استقبال« نـوروزِ » فـره وش

وطـن، خاک « اشـو زرتـشـت » جاويد           کـه دل را مي بـرد تـا اوج خـورشـيـد

وطـن، يعني « اوسـتـا » خواندن دل               بـه آيـيـن « اهــورا » مـانـدن دل

وطـن، شوش و چغازنبيل و کارون               ارس، زاينده رود و موج جيحون

وطـن، تير و کمان « آرش » ماست                 سـيـاوش هاي غرق آتش ماست

وطـن، « فردوسي » و « شهنامه »ي اوست                 کـه ايـران زنـده از هنـگـامـه ي اوسـت

وطـن، آواي « رخش » و بانگ  شبديز                 خروش « رسـتـم » و گلبانگ  پـرويـز

وطـن، چنگ است بر چنگ نکيسا                  سـرود بـاربـدهـا، خـسـروآسـا

وطـن، نقش و نگار تخت جمشيد                   شـکـوه روزگـار  تخت جمشيد

وطـن، منشور آزادي  کـورش                شکوه جوشش خون  سـيـاوش

وطـن، خرم زدين « بـابـک » پاک                 که رنگين شد زخونش چهره ي خاک

وطـن، « يعقوب ليث » آرَد پديدار                  و يا « نـادر » شَـه پـيـروز افـشـار

وطـن، را لاله هاي سرنگون است                   زِياد « آريوبرزن » غرق خون است

به يک روزش طلوع « مازيار » است                   دگر روزش « ابو مسلم » به کار است

وطـن، يعني دو دست پينه بسته                    به پـاي دار قالي ها نـشـسـتـه

وطـن، يعني هنر، يعني ظرافت                    نـقـوش فـرش، در اوج لطافت

وطـن، يعني تفنگ  بختياري               غـرور مـلـي و دشمن شـکاري

وطـن، يعني « بلوچ  و کردستان » با صلابت                 دلـي عـاشـق، نگـاهي با مـهـابـت

وطـن، يعني خروش  شروه خواني                     زخـاک پـاک « مـيـهـن » ديـده بـاني

وطـن، يعني بلنداي  دماوند                   زقهر مـلـتـش، ضحاک در بند

وطـن، يعني « سهند » سرفرازي                   چنان « ستارخان »اش پاکبازي

وطـن، يعني سخن، يعني خراسان                  سـراي جاودان عشق و عرفان

وطـن، گل واژه هاي شعر  خيام                    پيام پر فروغ  پـيـر بـسـطـام

وطـن، يعني « کمال الملک » و  عطار                  يـکـي نـقـاش و آن يـک مـحو ديـدار

در اين ميهن دو سيمرغ است در سير                يکي « شهنامه » ديگر،  منطق الطير 

يکي من را زِ هَر، من، مي رهاند                     يکي دل را به دلـبر مي رسـاند

وطـن، خون دل « عين القضات » است                نيايش نامه ي « پـيـر هـرات » است

خراسان است و نسل سربداران                    زجان بگذشتگان در راه ايران

وطـن، يعني « شفا »، « قانون »،  اشارات               خــرد بـنـشـسـتـه در قــلـب عــبـارات

 نظامي  خوش سرود آن پير کامل                 « زمـين باشد تن و ايـرانِ ما دل »

وطـن، آواي جان شاعر ماست                   صداي تار « باباطاهر » ماست

اگر چه قلب طـاهـر را شکستند                  و دستش را به مکر و حيله بستند

ولي ماييم و شعر سبز دلدار                    دو بيت طاهر و هيهات بسيار

وطـن، يعني « تو » و گنجينه راز              تَـفَاُل از  لـسـان الغيب شيراز

وطـن، دارد سرود « مثنوي » را                 زلال عـشـق پـاک مـعـنـوي را

تو داني « مولوي » از عشق لبريز                   نشد جز با نگاه  شمس تبريز

مرا نقش « وطـن » در جانِ جان است                   همان نقشي که در « نقش جهان » است

وطـن، يعني سـرود مـهـرباني                 وطـن، يعني  درفش کاوياني

زعطر خاک ميهن گر شوي مست               کوير لوت  ايران هم عزيز است

وطـن، « دارالفنون »،  ميرزاتقي خان           شـهـيـد سـرفـراز  فـيـن کـاشـان

وطـن، يعني « بهارستان »،  مصدق               حـضـوري بي ريا چـون صبح صـادق

زخاک پاک ما « پـروين » بخيزد                     بهار ، آن يار مهر آيين، بخيزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد                    دل شـوريـده را زيـر وزبـر کرد

وطـن، يعني صداي شعر « نيما                     طـنـيـن جـان فـزاي مـوج دريا

وطـن، يعني « خزر »، « صياد »، جنگل                   « خليج فارس »، « رقص نور »، « مشعل »

وطـن، يعني « ديار عشق» و اميد                     ديار ماندگار نـسـل خـورشـيـد

کنون اي « هم وطن »، اي جان جانان                  بيــا بـا مـا بـگـو پـايـنـده ايـران

شاهکاری از استاد بادکوبه اي

 دشمنان ايران در کمين کشور اهورايي ما هستند 

پیراهنت را پاره کردند                     مرد و زنت آواره کردند

خاک تورا خونین نوشتند             آنها که ننگ این بهشتند

گنجینه هایت رفته تاراج             جان تو را صد زخمه آماج

فرهنگ تو رو به زوال است           امروز آسودن محال است

مرز تو بر مرد تو بستند                   از هر طرف پشتت شکستند

صدبار جانت را دریدند                   پیراهنت بر تن کشیدند

نام تورا بر نیزه کردند                  نابودی ات انگیزه کردند

آزادگانت مرده در بند                  آزادیت را حبس کردند

خون می زند فواره از چشم                 در بند بند جان تو خشم

مام من ای مام قلندر                   ای خوبتر از مهر مادر

خاک من ای خاک تکیده                  ای جان به لبهایت رسیده

کشتند و آتش ها کشیدند                    گیسوی نازت را بریدند

نوباوگانت طعمه تیر                   بر هرچه فرق آثار شمشیر

خاک من آه ای آریا پوش               یلدا و نوروزت فراموش؟

یک قطره مانده تا رهایی          ای قطره ی خونم کجایی؟

شمیم

تو را اي کهن بوم و بر دوست دارم  

اگر ایران بحز ویران سرا نیست                     من این ویرانسرا را دوست دارم

اگر تاریخ ما افسانه رنگ است                 من این افسانه ها را دوست دارم

نوای نای ما گر جانگداز است                   من این نای و نوا را دوست دارم

اگر آب و هوایش دلنشین نیست                  من این آب و هوا را دوست دارم

بشوق خار صحراهای خکش                  من این فرسوده پا را دوست دارم

من این دلکش زمین را می پرستم              من این روشن سما را دوست دارم

اگر بر من ز ایرانی رود زور                  من این زور آزما را دوست دارم

اگر آلوده دامانید اگر پاک                           من ای مردم شما را دوست دارم

پاینده و جاوید ایران

شادروان مهدی اخوان ثالث

خداوندا سرزمين اهورايي ايران را محافظت کن

ای آفریدگار پاک

ترا پرستش می‌کنم و از تو یاری می‌جویم

برای پایداری و سرافرازی میهن پرافتخار خود؛

برای سرافرازی و پیروزی ملت بزرگوارم

که همیشه وفادار به تو و راه راستی بوده است

نیایش می‌کنم ترا

ترا ای نگهدار مرز و بوم ایران کهن

پایدار ساز سرزمین نیاکان مرا

تا دنیا بپاست

تا زمین می‌گردد

تا خورشید می‌فروزد

تا ستاره‌ها بر سینه آسمان می‌درخشند

میهن بزرگ مرا پیروز و کامیاب کن

مرزهای میهن مرا از گزند نیروهای اهریمنی دور بدار

از بلندی کوه‌های مرزوبوم قفقاز تا دورافتاده‌ترین کرانه‌های بحرین

ازدامان آمودریا تا کناره‌های دجله خروشان و کف‌آلود

پروردگارا، پاینده‌دار این سرزمین پاک نیاکان را 

سروده اي از مکتب پان ايرانيسم و ايران بزرگ

 فرياد بحرين ايراني

منم بحرین نفت آلوده دامن                  که بر تن آتشم افروخت دشمن

منم ایران زمین را عنبرین خاک                 منم ایرانیان را پاک مسکن

جنوب ملک را باغی فرح زا                  خلیج فارس را جایی مزین

به ایران فخر دارم همچو رستم                  ز ایران نام دارم همچو قارن

بیایم چون نهد بیگانه زنجیر                     که باشد طوق ایرانم به گردن

از ایران یاد دارم داستان ها                   ز عهد گیو و گودرز و تهمتن

درود من به شه عباس کز مهر                 زشر پرتقالم داشت ایمن

کنون چندیست کز هجران مادر                  مرا چهری است زرد و وزآژن

زیاد میهنم چون بشکند دل                    فراقش را چنان تاب آورم من

بود داغم به دل چون لاله از غم                 اگر چه آتشین رویم چو لادن

ز ایران دورم و بیگانگان را                      به چاه جور در بندم چو بیژن

تنی را مانم از این قصر بی سر                    سری را مانم از این قصر بی تن

مرا از شیخ عار آید که دارم                   نشان از شهریاران مهیمن

نوایی آید از ایران به گوشم                     کند شادم بیان بانک ارغن

خدایا در دل اندازش که بازم               رها سازد ز چنگ دیو ایمن

کز ایرانم جدا کردن نباشد                به غیر از آب ساییدن به هاون

منم فرزند ایران زمین نواده کوروش و کاوه

من آگاهم٬ من از گشت هزاران ساله ی تاریخ٬
ز ایران و انیران٬ کاوه و ضحاک٬
در دل یادها دارم
و آگاهم من از شاپور ساسان٬ شاه ایران
کاو سزای قوم نافرمان تازی در کفش بگذاشت
و آگاهم من از آن روزگار فتنه و آشوب
آن روز نگون بختی٬
که قومی گرسنه٬ نادان و سرگردان٬
چو توفانی به قلب تیسفون ناگاه تازیدند
همه گنجینه ها زیر و زبر کردند
تمام یادمان علم و دانش را بسوزیدند
درفش کاویانی٬ اعتبار و فخر ایرانی
به چنگ و ناخن و دندان بدریدند
و هر جایی گذر کردند٬ گرد مرگ پاشیدند
من آن یادگار ننگ و بیداد عرب
بر خویش می پیچم
آن گردان جان بر کف٬
ز خوزی و خراسانی٬ دلیر آذری٬ کرد و سپاهانی٬
گیل و بلوچ و دیلمی٬ اقوام ایرانی٬
سر تسلیم ناوردند بر مشتی بیابانی
و اینکه این منم یکتا٬
ایرانی ایرانی٬
فرزند هرمز خوزی و پیروز نهاوندی٬
هزاران ساله ی مانای تاریخم
که تا خورشید می تابد
و تا خون در رگ فرزند ایران گرم می جوشد٬
مرا مزدا اهورا از برای ملک ایران پاس می دارد

من ایرانی ام

چشم مخملی من
شکوه آینده
امروز
این عشق ماست ، عشق به مردم
بگذار
درفش سرخ
زیبایی ترا بستایم
من کور نیستم
باید ترا بستایم می دانم
اما کجاست
جای دیدن تو
وقتی که هم وطنم بررده
و خاک خوب ترا جراحی می کنند
باید که خاک من
از خون من
بنا گردد
بنای آزادی
بی مرگ و خون
کی میسر شد ؟
پیکار می کنم
می میرم
این است عشق من
می دانی

خسرو گلسرخی

ایران ما افتخار جهان

سالها مشعل ما پیشرو دنیا بود                   چشم دنیا همه روشن به چراغ ما بود

درج دارو همه در حکم حکیم رازی                   برج حکمت همه با بوعلی سینا بود

با حکیمان جهان مشق خطی خوانا بود               عطر عرفان همه با نسخه شعر عطار بود

اوج فکرت همه با مثنوی مولانا بود                داستانهای حماسی به سرود و بسزا

خاص فردوسی و آن همت بی همتا بود                پند سعدی کلمات ملک العرش علا

عزل حواجه سرود ملا اعلا بود                    کاوه ماست که بر قاف قرون عنقا بود

"تاج تاریخ جهان کوروش بزرگ هخامنش است"              کز قماشی و منشی محتشم و والا بود

عدل کسری چه همایی است همایون سایه               که نه بر صحنه تاریخ چنین سیما بود

شاه شطرنج فتوحات همانا نادر                   کز سلحشوری و لشگر شکنی غوغا بود

خاتم گمشده را باز بجو ای ایران               "که بدان حلقه جهان زیر نگین ما بود"

استاد شهریار شاعری نامی ایران

زنده باد هواداران وطن

زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن                       هم وطن غمخوار او، هم اوست غمخوار وطن

دکتری فهمیده باید ، دست در درمان زند                              تا زنو بهبود یابد ، حال بیمار وطن

هر که دور از میهن خود ، در دیار غربت است                         از برایش سرمه چشم است ، دیدار وطن

تا خس و خار خیانت را ، نسازی ریشه کن                            کی مصفّا می شود ، بهر تو گلزار وطن

پیکر مام وطن ، دانی چرا خم گشته است ؟                         زان که مشتی اجنبی خواهند ، سربار وطن

به که در فکر وطن ، باشیم و فکر کار او                                پیش از آن کز دست ها بیرون رود کار وطن

رهی معیری

شور وطن

هر که را بر سر زسودای وطن افسر بود                               هر کجا باشد تنی اهل وطن را سر بود

هر که از میهن سخن گوید کلامش دلرُباست                        نغمه های بلبل این باغ رنگین تر بُود

هر که از نام وطن دارد کلام او نشان                                  نامش آخر زینت اوراق هر دفتر بُود

هر که بهر زیب و زیور رو نتابد از وطن                                   چهره مام وطن را زینت و زیور بُود

آنکه از راه خیانت سرور جمعی شده است                           زان بود ارباب که آن ارباب را نوکر بود

آنکه در هر کار می رقصد به ساز اجنبی                               تازه گر شیرین برقصد لنگه عنتر بُود

مهر میهن ، پرتو مردانگی ، عزمی قوی                                این سه تا تنها دوای درد این کشور بُود

رهی معیری

عشق وطن

سیل آشوب ، روان گشت به کاشانه ما                               سوخت از آتش بیدادگری خانه ما

آه از آن سودپرستان که زبی انصافی                                  طلب گنج نمایند ز ویرانه ما

نارفیقان عوض مزد به ما زجر دهند                                     گر چه خم گشت زبار رفقا شانه ما

دوست خون دل ما خورد به جای می ناب                             در عوض زهر بلا ریخت به پیمانه ما

در ره عشق وطن از سر و جان خاسته ایم                           تا در این ره چه کند همّت مردانه ما

شرف خانه خود گر تو و من حفظ کنیم                                 نشود خانه بیگانه شرف خانه ما

قد علم کن به سرافرازی و مردی چون شیر                           ورنه عشرتکده خرس شود لانه ما

رهی معیری

ایران پرست باش

دست ار هد به پای گل و لاله مست باش                            جامی بنوش و بی خبر از هر چه هست باش

بر فرق دوستانِ دو رو ، پشت پای زن                                  در جنگ دشمنان وطن ، چیره دست باش

فتح و شکست ، لازمۀ زندگی بُوَد                                       ای مرد زندگی ، پی فتح و شکست باش

ترکی و پارسی ، نکند فرق پیش ما                                    از هر کجا که زاده ای ایران پرست باش

رهی معیری

بد خواهِ وطن

آن درد کدام است ؟ که درمان شدنی نیست                        و آن لطمه کدام است ؟ که جبران شدنی نیست

بیمارِ وطن ، این همه از درد چه نالد ؟                                 دردی به جهان نیست که درمان شدنی نیست

آن را که بوَد در صدد تفرقۀ ما                                            بر گوی ، که این جمع پریشان شدنی نیست

هر چند که امروز خوشی ، جنس گران است                         آن جنس گران چیست ؟ که ارزان شدنی نیست

کم گوی که آسان نشود مشکل ملّت                                  آن مشکل مرگ است ، که آسان شدنی نیست

بدخواه وطن ، بهر تو دلسوز نگردد                                      زین گرگ بیندیش ، که چوپان شدنی نیست

رهی معیری

جوان ایرانی

یکی گیتی یکی یزدان پرستد                       یکی پیدا یکی پنهان پرستد

یکی بودا وآن دیگر برهمن                         دگر زان موسی چوپان پرستد

یکی از روی دستور اوستا                       فروغ و خاور و رخشان پرستد

یکی ذات مسیح ناصری را                        بسان حضرت سبحان پرستد

گروهی پیرو وخشور تازی                  حدیث و سنت و قرآن پرستد

اگر پرسی ز کیش پور داوود                   جوان پارسی ایران پرستد پرستد

استاد ابراهیم پورداوود

نگهبانِ وطن

ای وطن خصم ترا سنگ به جام افتادست                             تشتِ رسوایی این بوم زبام افتادست

آتش کینه برافروز ، که در خانۀ ما                                       هر دغل پیشه در اندیشۀ خام افتادست

روز خون ریختن از خائن مُلک است امروز                               از چه شمشیر تو ، در بند نیام افتادست

ریشۀ خصم برافکن که زبون گشت و ضعیف                           جانِ این گرگ برآور ، که به دام افتادست

سرِ بیگانه پرستان به کمند است بیا                                   تا ببینی که به دام تو کدام افتادست

خون ما خورد بداندیش و کسی آگه نیست                           بس که نوباوۀ جَم ، در پی جام افتادست

یوسف مُلک به زندان بلا مانده اسیر                                   بر رخ مهر ، سیه پردۀ شام افتادست       

ای نگهبان وطن نوبتِ جانبازی توست                                   سر فدا ساز ، که هنگام سر افرازی تو افتادست

رهی معیری

عشق ایران

پی دانش و علم کوشش کنیم                                          جهان روشن از نور دانش کنیم

نکو سیرت و مهربانیم ما                                                  هواخواه درماندگانیم ما

به بیچاره مردم ، نکوئی کنیم                                            ستمدیده را ، چاره جویی کنیم

به پاکی ، زگل ها رباییم گوی                                            که پاکیزه روییم و پاکیزه خوی

به آموزگاران خود بنده ایم                                                که آموزگاران آینده ایم

زدانش چراغی است ما را به دست                                    فضیلت شناسیم و دانش پرست

به نیکی ، که پیرایۀ گنجِ ماست                                         غم و رنج مردم ، غم و رنج ماست

چو خورشید و مه تابناکیم ما                                             که فرزند این آب و خاکیم ما

وطن خواه و ایران پرستنده ایم                                          که با عشق ایران زمین زنده ایم